+ Yorum Gönder
Tiyatro ve Skeç Arşivi ve Tiyatro Metinleri Forumunda Hayvanlar Ile Ilgili Tiyatro Örneği Konusunu Okuyorsunuz..
  1. Ziyaretçi

    Hayvanlar Ile Ilgili Tiyatro Örneği








    Acil bana hayvanlar ile ilgili tiyatro skeci lazım hayvan sevgisinide içerisinde olursa iyi olur







  2. HaKHaN
    Özel Üye





    Hayvanlar Ile Ilgili Tiyatro

    Hayvanlar Ile Ilgili Tiyatro Örneği


    GÜVERCİNİM ARTIK ÖZGÜR

    (Bilgehan, günlerdir “Süt Beyaz’ı” bekliyordu. O günden sonra dönmemişti. Her gün Kirli’nin, Paçalı’nın, Perçemli’nin yemini, suyunu veriyordu. Süt Beyaz gibi uçup bir daha dönmeyeceklerinden korkuyordu. Bunları düşünürken bir kanat sesi duydu ve Süt Beyaz’ı gördü. Süt Beyaz’ın ayaklarında mavi küçük bir halka takılıydı.)

    Bilgehan: (Sevinçle) bunu sana kim taktı? Yaramaz seni! Nerelere gittin?

    Anne: Yavrum! Bir ağabey geldi. Kuşu bizim balkona konmuş, onu istiyor.

    Genç: (Kümese yönelerek) Hah! İşte teyze, bu benim kuşum.

    Bilgehan: Bir dakika ağabey! Nereden senin kuşun oluyor? Bu benim kuşum. Burada bir sürü balkon varken neden buraya geldi sanıyorsun?

    Genç: (Sinirli) Çattık belâya ! (Bilgehan’ın annesine yönelerek) Teyze! Söyleyin çocuğunuza da kuşumu versin!

    Anne: Bak yavrum! Gerçekten kuşun balkona geldi diye içeri girmene izin verdim; ama sen bu kuşu istiyorsan sanırım, o oğlumun kuşu,

    Genç: (Süt Beyaz’ı göstererek) Olur mu teyze? Bakın ayağında mavi halkalar var. Bu benim kuşum.

    Bilgehan: (Annesinden cesaret alarak) Halkaları alabilirsin. Halka takmakla kuş senin olmaz tamam mı!

    Genç: (Sessizce) Annen olmasaydı görürdün gününü sen. (Çaresizce) Peki, iyi akşamlar.

    Anne: Hadi çocuğum sen de Süt Beyaz’ı koy da gel. İçeride Nursel öğretmenin var, beraber yemek yiyeceğiz.

    Bilgehan: Tamam annecim, şimdi geliyorum. (Kümesten, eve doğru yönelir, evin misafir odasına geçer.) Hoş geldiniz öğretmenim.

    Nursel öğretmen: Hoş bulduk yavrum. Annen hayvanlara karşı olan sevgini anlattı. Seni takdir ediyorum; ama kuşlar uçmaktan hoşlanan varlıklardır. Onları hapsedecek doğal ortamlarından ayırıyorsun. Bu davranışın onlara olan sevginle bağdaşmıyor.

    Bilgehan: (Şaşkın bir tavırla) Şey, öğ-ret-me-nim, şeey.

    Nursel öğretmen : (Israrla) Haksız mıyım? Sen bu söylediklerimi biraz düşün istersen. Sonra tekrar konuşuruz ha, ne dersin?

    Bilgehan: (Düşünceli) Peki öğretmenim.

    Bilgehan: (Kendi kendine) Öğretmenim haklı, yarın arkadaşlarımla beraber kuşları uçurmalıyım. Onları biraz olsun özgürlüğüne kavuşturmalıyım.

    Anne: Hadi yavrum hâlâ yatmadın mı? Yarın tatil diye çok geç yatmayacaksın değil mi? İyi geceler (Bilgehan’ın üstünü örter ve yüzünü öper.)

    Bilgehan: İyi geceler annecim. Yarın kuşlarım için çok güzel bir gün olacak.

    Serhat: Günaydın Bilgehan, hadi gidelim.

    Bilgehan: (Şaşkın) Ne çabuk geldin, daha çok erken değil mi?

    Serhat: Olsun, ben sabırsızlanıyorum. Ümit ve Onur kümeste bizi bekliyorlar.

    Bilgehan: Tamam geliyorum o zaman. (Hep beraber kuşları ve geçen seneki yaptığı uçurtmanın ipini alarak sokağa çıkarlar.)

    Anne: Bilgehan, geç kalmayın, dikkat edin yavrum.

    Bilgehan: (Sevinçle) Tamam annecim. (Sokağa geldiklerinde, Bilgehan ipi dörde bölerek, kuşların ayaklarına bağlar.)

    Onur: (Heyecanla) Bence bir iki üç deyip hep birlikte uçuralım. Kimin kuşu daha hızlı uçacak.

    Bilgehan: (Sorumluluk sahibi insan edasıyla) Hayır! Olmaz, sırayla. İpler karışır. Kuşların kafaları birbirine çarpar.

    Ümit: (Kaygıyla) Ama hiç rüzgâr yok ki!

    Serhat: (Alaycı) Koçum bu uçurtma mı? Rüzgârâ ne gerek var.

    Bilgehan: (Öfkeli) Sen konuşmazsan olmaz sanki. (Perçemli’yi havaya attı, ipin ucunu sıkıca tuttu.)


    Çocuklar: (Hep beraber, sevinçle) Perçemli, ne güzel uçuyor. (Bu sırada kuş tepe taklak oldu ve toprağa çakıldı.)

    Bilgehan: (Kalbini dinleyerek) Oh, bir şey olmamış. İpi daha izin tutmak gerekirdi. Bu kadar yeter, tekrar denemeyelim.

    Onur : Oyun bozanlık etmesene.

    Bilgehan : (Sinirlenerek onun üzerine yürür.) Ben, oyunu kuralına göre oynarım. (Yumruğunu Onur’un karnına getirirken, arkadaşları araya girerler, güvercini alıp eve gelirler.)

    Bilgehan : (Huzursuz, sıkılmış, öfkeli bir şekilde evde dolanır.) Ah, Onur seni iyice bir pataklasaydım. Perçemli nasıl acaba? (Bu sırada “Hakka giden, hak uğruna, hak için” diyen bir ses işitir. Güleç, yüzlü dostu Hacı Bektaş-ı Veli, Bilgehan’ın karşısındadır.)

    Hacı Bektaş-ı Veli: Ne oldu küçüğüm? Neden böyle üzgünsün?

    Bilgehan: (başı önünde eğilerek, fısıldar gibi) Perçemli

    Hacı Bektaş-ı Veli: Perçemli de kim?

    Bilgehan: Benim güvercinim. Onları kümeste besliyorum.

    Hacı Bektaş-ı Veli: (Gülümseyerek) Sen, hayvanları ne kadar çok seviyorsun küçüğüm. Ne oldu Perçemli’ye.

    Bilgehan: (Utanarak) Şeyy! Ayağı biraz aksıyor.

    Hacı Bektaş-ı Veli: Vah, vah! Kuşcağıza taş mı attılar acaba? (Her şeyi anlamış tarzda, Bilgehan’ın ellerini tutarak, tatlı dille anlatır.) Sulucakarayörük’te halkımla huzur içinde yaşarken, ismimi duyan uzak illerdeki kişiler benimle tanışmak için yola çıktıklarında yolda çakallarla karşılaşmışlar. Eğlenmek için de yavru çakalı yakalayıp, boynuna çan takmışlar. Diğer hayvanlar ürküp, kaçmışlar. Yavruda boynundaki çanıyla onlara yetişmek için arkalarından koşuyormuş. Bizimkiler de buna görüp gülüyorlarmış.

    Bilgehan : (Anlatılanları canlandırarak) Ya! Çok eğlenmişlerdir herhalde.

    Hacı Bektaş-ı Veli: (Gülümseyerek) Bunlar yanıma geldiklerinde, dostlarımla bir ağacın altında oturmuş sohbet ediyordum. Yanıma geldiler, ilim irfanımı duydukları için benimle tanışmak istemişler. Hediyelerin verdiler. Ben de onlara “Gönül isterdi ki böyle hediyeli değil de hiçbir canlıya eziyet etmeden gelseydiniz. Beni de yormazdınız” diyerek elimdeki çanı gösterdim. O hayvancıklar size ne yaptı? Neden o yavruya bu çanı taktınız? Çanın sesini işiterek kaçan biçareler nerdeyse ölecekti. Hakka giden hak uğruna hak için hiçbir yerde alnımız terlememişti; ancak onun ardından koşup çanı çıkarana kadar dedim.

    Bilgehan : (Şaşkın, büyülenmiş gibi) Peki onları cezalandırdınız mı?

    Hacı Bektaş-ı Veli: Yoo, Hayır. Biz kötülüğü bütün gücümüzle önlemeye çalışınız. Güzelliklerin dostuyuz. İnsanlar kusurlu da olsa onları incitmez, hoş görürüz. Onlara yaptıklarının doğru olmadığını anlattım ve eğitimimize aldım.

    Bilgehan : (Keyiflenerek) Ne güzel! Kendime kırılmayan, küsmeyen bir dost, kızmayan, zayıf vermeyen bir öğretmen buldum. Hayvanları çok mu seversiniz?

    Hacı Bektaş-ı Veli : Yalnız onları değil yavrum. Canı taşıyan tüm yaratılmışları sever, onları kucaklarız, bağrımıza basarız. Dinle bak sana bir şey daha anlatayım. Anadolu’ya yapılan göçlerde Anadolu da değişik din ve inançta olan insanlar yaşardı. Bir gün Kayseri’den Ürgüp’e gidiyordum. Yolumun üzerinde, Hristiyanların yaşadığı Sineson adlı bir köy vardı. Oraya uğramadın edemedim. Hristiyanlar çavdar ekmeği pişiriyorlardı. İçlerinden bir kadın, bir parça ekmek ikram etti. “kusurumuza bakmayın buralarda buğday bitmez, ondan ekmeği çavdardan yaparız.” dedi. Ekmeği yedikten sonra “Bereketli olsun. Artsın eksilmesin, taşsın dökülmesin.” Diye onlara dua ettim.

    Bilgehan : (Etkilenerek, utanarak, fısıldar gibi) Ne kadar farklı bir insan. Ben, güvercinlerime eziyet ediyorum. O ise sevimsiz çakallara bile kıyamıyor. Ben, daha bugün birlikte gülüp oynadığım arkadaşıma yumruk atıyorum. O, dili, dini bizden farklı insanları bile sevgiyle kucaklıyor.(Utanarak) Çok iyisiniz.

    Hacı Bektaş-ı Veli:

    “Malım, mülküm, servetim hepsi evde kaldı,
    Eşim, dostum, akrabam geçtiğim yolda kaldı,
    Dostlarımdan birisi benden hiç ayrılmadı,
    İnanarak yaptığım iyilikler bende kaldı.”

    (diyerek gözden kaybolur.)

    Bilgehan : (Bir süre odanın içinde dolandıktan sonra kümese gider) Hadi artık gidin! Dilediğinizce uçun. (Eve tekrar girerek, ağabeyinin odasına girer, yavaşça yanına yaklaşır.) Ağabey! Top oynayalım mı?

    Ağabey : Topluca yenen yemeklerde söylenen dua da geçer.

    Bilgehan : Vay canına! Demek Anadolu insanı onu unutmamış,

    Ağabey: Kimi (çorap topunu eline alır.)

    Bilgehan : Hacı Bektaş-ı Veli’yi

    Ağabey: Ha, sahi, sen Hacı Bektaş ile ilgili ödev hazırlıyordun değil mi? Bitirdin mi bâri?

    Bilgehan : Çoktan hazırladım ben onu ağabey.

    Ağabey: Ödevini verdiysen, hâlâ kütüphaneye götürmemişsin! Ya ceza alırsan.

    Bilgehan : O benim için ne kadar önemli. Nasıl verebilirim; ama bunu kimseye anlatamam ki. Tamam ya veririz.

    Ağabey : Yabancıların tarihi kitaplarında ne yazıyor, biliyor musun?

    Hrıstiyanlar Hacı Bektaş-ı Veli’ye büyük yakınlık duyar ve kendisinin “Aziz Charalambas” diye saygıyla anarlarmış.

    Bilgehan : (Topu ayağının uçuna yerleştirerek, topa hızla vurur.) Ve goool! (Yumruklarını havaya kaldırmış, farkında olmadan konuşuyordu) Hakka giden, hak uğruna, hak için. Ben Anadolu’nun velisini kimseye kaptırmam.





+ Yorum Gönder


hayvanlarla ilgili tiyatro metinleri,  hayvanlarla ilgili tiyatro metni,  hayvanlarla ilgili tiyatro,  hayvan sevgisi ile ilgili tiyatro,  hayvanlarla ilgili piyesler,  hayvanlar arasinda yardim dosluk ile ilgili uzun tiyatro metni