+ Yorum Gönder
Edebi Türler ve Tiyatro ve Skeç Arşivi Forumunda Dostluk Ile Ilgili Skeç Metni Konusunu Okuyorsunuz..
  1. Ziyaretçi

    Dostluk Ile Ilgili Skeç Metni








    dostluk ile ilgili skeç metni kısaca







  2. HaKHaN
    Özel Üye





    Dostluk Ile Ilgili Skeç

    Dostluk Ile Ilgili Skeç Metni


    (Rol Sırasına Göre)

    ANLATICI

    MUHTAR HAMZA .

    KEL RÜŞTÜ

    BEKİR ÇAVUŞ .

    MUSTAFA

    SELÇUK .

    HASAN

    MAHMUT

    ÖMER

    SONER

    TANER ..

    İDRİS .

    GÜLÜZAR ..

    NURİYE

    ALİ .

    MESUT ..

    GAZİ DEDE

    HAYRİYE ..

    ELİF .

    AYŞE

    İHTİYARLAR.

    ADAMLAR .



    1. PERDE

    ANLATICI- Güzel Anadolu’muzun şirin bir yerinde, birbirine komşu iki köy varmış. Bu köylerden birine, “AKPINAR”, diğerine “YEŞİLBAYIR” derlermiş. Bu iki köyün sınırını, “Gökçedere” dedikleri bir derecik ayırırmış. Yaz ve kış suyun eksik olmadığı Gökçedere, her iki köyün tarlalarını sularmış. Kuşların, kuzuların suyundan içtiği bu derecik, rastladığı her çiçeğe, Akpınar ve Yeşilbayır köyünün dostluğunu fısıldarmış. Günlerden bir gün, Akpınar köyünün muhtarı, yanına iki arkadaşını alarak tarlaları gezmeye çıkmış.



    TABLO 1

    (Perde yavaş yavaş açıldığında, dağların eteğine kurulmuş, uzaktan şirin bir köy görülür. Köyün üç yanı yeşil bahçelerle çevrilmiştir. Kavak ağaçlarının gizlemeye çalıştığı toprak damlı köy evleri uzaktan farkedilemez. Çatısı kiremitlerle kaplı köy ilkokulu ve ağaçların (bilgi yelpazesi.net) arasından yükselen beyaz minare köye bir başka güzellik katmaktadır. Bahçelerin altında kalan büyük arazi, yeşil ekin tarlaları ile kaplıdır. Tarlaların ortasında baştan aşağı kıvrım kıvrım inen dere yatağı vardır.)



    SAHNE 1

    MUHTAR HAMZA – BEKİR ÇAVUŞ – KEL RÜŞTÜ

    MUHTAR HAMZA – (Sağdan girer. Yorgun haldedir.) Yahu Bekir Çavuş, kaç saattir dolaşır dururuz. Şurada biraz dinlensek derim.

    BEKİR ÇAVUŞ – (Kel Rüştü ile birlikte girerler.) Olur muhtar. Oturup dinlenelim. Ben de çok yoruldum. Ne de olsa ihtiyarlıyoruz artık. (Birlikte yere oturup bağdaş kurarlar. Kel Rüştü cebinden çıkardığı sigara paketini muhtara uzatır.)

    KEL RÜŞTÜ – Buyur ağam, sigara yak.

    BEKİR ÇAVUŞ – (Rüştü’ye dönerek.) Sen eskiden bu kadar içmezdin Rüştü. Bu ne haldir. Sigaranın ardı arkası kesilmiyor. (Muhtara dönerek) Bırak muhtar, içme terli terli.

    MUHTAR HAMZA – Canım da istedi ama, neyse biraz dinlenelim. Sonra yakarım.

    BEKİR ÇAVUŞ – Bırak şu zıkkımı içmeyi muhtar. Gelirken yokuşta tıkanıverdim. Sağlığa çok zararlıymış.

    MUHTAR HAMZA – Kaç defa bırakmaya karar verdim ama yine başladım. İnsan alışmaya görsün. Alıştı mı bırakmak zor oluyor.

    KEL RÜŞTÜ – (Gülerek) Boş ver ağam. Atın ölümü arpadan olsun. Sigara benim en iyi dostumdur.

    BEKİR ÇAVUŞ – (Tebessümle) Sen öyle zannet. Sen sigaraya dostum diyorsun ama, bakalım o da sana aynı şeyi söylüyor mu? Şunu hiç unutma; dostu olmayanlar sigarayı dost edinir.

    (Rüştü, sigara dumanı ile sık sık öksürürken, muhtar elini alnına koyup uzakları seyreder.)

    MUHTAR HAMZA – (İşaret ederek) Bekir Çavuş, karşıdaki Yeşilbayır köyünün tarlalarına baksana. Ekinleri ne kadar da güzel yeşermiş.

    BEKİR ÇAVUŞ – (Uzaklara bakarak) Evet muhtar. Onların ekinleri her sene bizimkinden iyi olur.

    MUHTAR HAMZA - Toprak aynı toprak, su aynı su, bu farklılıklar nedendir dersin Bekir Çavuş?

    KEL RÜŞTÜ – (Bilgiçlik taslayarak) Öyle deme Bekir Emmi. Toprak aynı toprak ama, su aynı su değil.

    MUHTAR HAMZA – Ne demek istiyorsun Rüştü?

    KEL RÜŞTÜ – Ağam, demek istediğim şu: Yeşilbayırlılar Gökçedere’nin suyunu bizden fazla kullanıyorlar.

    BEKİR ÇAVUŞ - Nasıl yani? Anlamadım.

    KEL RÜŞTÜ - Bakın anlatayım: Gökçedere’nin suyunu üç gün biz, üç gün de onlar kullanmıyor mu?

    MUHTAR HAMZA - Evet öyle.

    KEL RÜŞTÜ - Öyle ama, öyle olmuyor işte. Biz üç gün tarlalarımızı sularken, onlar altı gün suluyorlar.

    BEKİR ÇAVUŞ – (Gülerek) Nasıl olur Rüştü, yoksa bir hafta dokuz güne mi çıktı?

    KEL RÜŞTÜ - Gülme Bekir Emmi. Haftanın yedi gün olduğunu ben de biliyorum. Yeşilbayırlılar, tarlalarını suladıkları günün geceleri de Gökçedere’nin suyunu kullanıyorlar.

    MUHTAR HAMZA - Nasıl, geceleri de mi çalışıyorlar?

    KEL RÜŞTÜ - Hayır geceleri çalışmıyorlar. Tarlalarının yukarısına bir havuz yapmışlar. Geceleri, Gökçedere’nin suyunu havuza akıtıyorlar. Sabahları havuzun ağzını açıp tarlalara bırakıyorlar.

    BEKİR ÇAVUŞ - Vallahi iyi düşünmüşler. Su boş yere akacağına varsın tarlalarını sulasınlar.

    KEL RÜŞTÜ - İyi ama Bekir Emmi, bizim hakkımızı kullanıyorlar.

    BEKİR ÇAVUŞ - Neden bizim hakkımızı kullansınlar? Gökçedere’nin suyunu gündüz kim kullanırsa gece de kullanabilir.

    MUHTAR HAMZA - Ne dersin Bekir Çavuş, bir havuz da biz mi yapsak?

    BEKİR ÇAVUŞ - Neden olmasın muhtar. Su boş yere akacağına tarlalarımızı sularız.

    MUHTAR HAMZA - Bu fikir kafama yattı. Şu Yeşilbayırlılar akıllı insanlar doğrusu.

    KEL RÜŞTÜ - Hamza Ağa, diyorum ki, neden tarlalarımızı haftada dört gün değil de üç gün suluyoruz?

    MUHTAR HAMZA - Yıllardır hep böyle sürüp gelmiş bu. Dedelerimiz öyle anlaşmışlar. Gökçedere üç gün onlara, üç gün de bizim tarlalarımıza akmış. Bunu nasıl değiştireceğiz.

    KEL RÜŞTÜ - Değiştirsek ne olur?

    BEKİR ÇAVUŞ - Olur mu öyle şey? Yeşilbayırlılar ne der o zaman? Razı olurlar mı hiç?

    KEL RÜŞTÜ - İstersek yaparız.

    MUHTAR HAMZA - Nasıl yani, zor mu kullanalım?

    KEL RÜŞTÜ - Hayır zor kullanmaya gerek yok. Hele biz bir deneyelim. Göreceksiniz ses bile çıkaramayacaklar.

    BEKİR ÇAVUŞ - Hiç zannetmem. Yeşilbayırlılar birbirine tutkun insanlardır. Köylerinin halkına tecavüz edilmesine sessiz kalacaklarını sanmıyorum. Bana sorarsanız, böyle bir şeye kalkışmak akılsızlık olur. Muhtar, uyma bu delinin aklına. Durup dururken Yeşilbayırlılar’ı kendimize düşman etmeyelim.

    KEL RÜŞTÜ - (Ayağa kalkar) Göreceksiniz, bize karşı koymak şöyle dursun, ses bile çıkaramayacaklar. Bu işi bana bırakın tereyağından kıl çeker gibi halledeceğim. (Sahnenin önüne doğru yürüyerek) Eğer bu işi halledemezsem, (Bıyıklarını tutarak) gözünüzün önünde bu bıyıklarımı keseceğim.

    (Kararma)



    TABLO – 2

    SAHNE – 2

    Selçuk – Mustafa – Hasan – Mahmut – Ömer – Soner

    (Gökçedere’nin kıyısı etrafında ekin tarlaları vardır. Uzakta, yer yer üzerinde karlar olan dağlar görülmektedir. Derenin kıyısındaki çimenler üzerinde, çocuklar dokuz taş oyunu oynamaktadırlar. Çocuklar sahnenin sağ ve solundaki iki gruba ayrılmışlardır. Sahnenin ortasında üst üste konulmuş oyunda kullanılan taşlar vardır.)

    SELÇUK – (Elindeki çubukla taşların yedi adım kadar ötesinde çizgi çizmeye çalışırken) Nasıl, bu kadar uzaklık yeter mi?

    HASAN - Yeter.

    MUSTAFA - Fazla bile.

    SONER – (Oyun taşları ile çizgi arasını adımları ile ölçtükten sonra) Bu kadar uzaklık yeter.

    ÖMER - Hangi grup ebe olacak.

    MAHMUT - Bir dakika. (Eğilip yerden bir çakıltaşı alır. Hasan’a dönerek) Taşın hangi elimde olduğunu bilemezsen ebe siz olacaksınız.

    HASAN - Tamam oldu.

    MAHMUT – (Ellerini arkasına götürerek taşı gizlemeye çalışır. Hasan’a yumruk yapılmış ellerini uzatarak) Hangi elimde?

    HASAN – (Mahmut’un ellerini işaret ederek) Ya şunda, ya şunda. Keçe külah başında. Ben bilmem, Allah bilir. Naneli şeker, şunda kokar. (Mahmut’un sol eline vurarak) Bunda!

    MAHMUT – (İki elini de açarak sağ avucundaki çakıl taşını göstererek) Bilemediiiiin! Haydi bakalım ebe sizsiniz.

    (Hasan üst üste dizilmiş olan taşların arkasına geçer. Mahmut, Ömer ve Soner çizginin üzerine dizilirler. Mustafa ve Selçuk o onların arkasına geçerler. Mahmut elindeki topu atmanın hazırlığı içerisindedir..)

    SONER – (Mahmut’a dönerek) Haydi atsana.

    MAHMUT – (Heyecanla topu yuvarlar.) Aaaaa! Değmedi.

    (Hasan yuvarlanan topu alarak Soner’e atar.)

    SONER – (Hasan’ın attığı topu yakalayarak atışa hazırlanır. Büyük bir dikkatle topu taşlara atar. Çocukların heyecan dolu bakışları arasında top taşlara çarparak yıkar. Taşların yıkılmasıyla Mahmut, Ömer ve Soner sağa sola kaçmaya başlarlar. Hasan, kaçanları (bilgi yelpazesi.net) vurmak için topu arkalarından fırlatır. Mustafa ve Selçuk topu yakalamak için sahneden çıkarlar. Ömer ve Selçuk topun kaçmasından yararlanarak yıkılan taşları üst üste koymaya çalışırlar.)



    SAHNE – 3

    Önceki Çocuklar – Taner ve İdris

    (Çocuklar topun gelmesini beklerken sahne arkasında sesler duyulur. Sahneye soldan Hasan’la birlikte Taner ve İdris girerler. Hasan elinde topu tutmaktadır. Çocuklarda gelenleri tanımamanın merak ve soğukluğu vardır. “Bu çocuklar kim?” dercesine Hasan’a bakarlar. Hasan, arkadaşlarının sormasına fırsat vermeden.)

    HASAN – (arkadaşlarına) Bu arkadaşlar Akpınar köyündenmiş. Tarladan geliyorlarmış.

    TANER – (Rahat bir ifadeyle) Benim adım Taner. Arkadaşımınki İdris. Tarladan geliyorduk da, oyun oynadığınızı görüp buraya geldik.

    HASAN – (Gelenlere arkadaşlarını tanıtarak) Bu Mustafa. Bu Selçuk. Bunlar, Mahmut ve Ömer. Bu da köyümüzün en hızlı koşucusu Soner. Hepimiz de ilköğretim beşinci sınıfa gidiyoruz.

    İDRİS - Ne oyunu oynuyordunuz?

    SONER - Dokuz taş.

    MUSTAFA - Siz de katılmak ister misiniz?

    TANER - İsterdik ama, biz yürümekten yorulduk. Siz oynayın.

    HASAN - Siz de oynarsanız dörder kişi oluruz.

    TANER - Biz İdris’le yorucu olmayan bir oyun düşünüyoruz.

    HASAN – (Merakla) Nasıl bir oyun bu?

    TANER - Çok heyecanlı. Hem yorulmak da yok.

    MUSTAFA - Çok mu heyecanlı?

    İDRİS - Belki de bilirsiniz.

    ÖMER - Neymiş bu oyunun adı?

    TANER - Pişti.

    ÖMER - Pişti mi?

    TANER - Evet pişti. Siz bilmiyor musunuz?

    SELÇUK - Ben ilk defa duyuyorum.

    MUSTAFA - Ben de.

    ÖMER - Ben de hiç duymadım. Nasıl bir oyunmuş bu?

    TANER - Kâğıt oyunu.

    HASAN - Kağıtla mı oynanıyor?

    TANER - Oynamak ister misiniz?

    HASAN - Ama nasıl oynandığını bilmiyoruz ki.

    İDRİS - Çok kolay.

    ÖMER - Nasıl yani?

    TANER – (Cebinden kumar kâğıtlarını çıkarır. Yere çimenlerin üzerine oturur. Çocukların da bir kısmı Taner’in sağına bir kısmı da soluna oturur. Yüzleri seyircilere dönük bir vaziyette, Taner pişti oyununun nasıl oynandığını çocuklara anlatmaya başlar. Çocuklar merak içerisinde Taner’in anlattıklarını dinlemektedirler.) Önce kağıtları tanımak gerekir. (Göstererek) Bu sinek, bu maça, bu karo, bu da kupa. Oyun iki veya dört kişi ile oynanır. İsterseniz nasıl oynandığını bir İdris’le oynarken gösterelim. Bu arada siz de öğrenmiş olursunuz.

    (Taner ve İdris, kağıt oynamaya başlarlar. Diğer çocuklar meraklı bakışlarla onları seyretmektedirler. Taner oyun oynarken arkadaşlarına bir şeyler anlatır. Konuşmaları anlaşılmaz. Yavaş yavaş sahne ışıkları kararır.)

    (Kararma)



    SAHNE – 4

    Hasan – Ömer – Selçuk - Soner

    (Önceki sahnedeki yerde, çocuklar çimenlere oturmuş, pişti oyunu oynamaktadırlar. kSahne yavaş yavaş aydınlanır.)

    SONER – (Kendini oyuna kaptırmanın heyecanı ile) Haydi Selçuk, ne bekliyorsun, kessene şu kağıtları.

    SELÇUK - Sıra bende mi?

    SONER - Sende tabii.

    SELÇUK - Tamam kesiyorum. (Kağıt destesini ikiye ayırır.)

    SONER – (Oyunculara kağıtlarını dağıtmaya başlar. Her birine dörder kağıt verdikten sonra) Haydi oynayın.

    (Oyuna başlanır. Birkaç pişti yapıldıktan sonra Soner yanındaki Hasan’ın kağıtlarına bakmaya çalışır. Soner’in kağıtlarına baktığını gören Hasan, Soner’e çıkışarak)

    HASAN - Önüne baksana!

    SONER - Kağıdına bakmıyorum.

    HASAN – (Sinirli) Bakıyordun işte.

    SONER – (Çıkışarak) Bakmıyordum.

    HASAN – (Kızgın) Bir de yalan söylüyorsun.

    SONER – (Hiddetli) Ben yalancı değilim.

    HASAN - Yalancısın işte. Baktığın halde bakmadım diyorsun.

    SONER – (Bağırarak) Bana yalancı diyenin ağzını yırtarım.

    ÖMER – (Yatıştırmaya çalışarak) Arkadaşlar yapmayın.

    HASAN - Haydi yırt da görelim.

    SONER – (Hasan’ın üzerine atılarak) Yırtar mıyım, yırtmaz mıyım görürsün şimdi. (Yumruklaşmaya başlarlar.)

    (Soner ve Hasan kavgaya tutuşurlar. Arkadaşları araya girer. Soner, Hasan’ın yüzünü yumruk vurur. Hasan yumruğu yer yemez çığlık atar. Elini ağzını götürür. Ağzı kanamaktadır.)

    HASAN - (Ağlamaklı bir sesle) Anneee!..

    SELÇUK – (Heyecanla) Ağzı kanıyor!

    ÖMER – (Soner’e çıkışarak) Yaptığını beğendin mi?

    SONER - O da bana vurdu.

    SELÇUK – (Mendil ile Hasan’ın ağzını silerken) Gel eve gidelim. (Hasan’ın kolundan tutup sahnenin sağına doğru sürükler.)



    TABLO – 3

    SAHNE – 5

    ( Yeşilbayır köyünde Sonergilin evlerinin önü. Sağdan sahneye Gülüzar ile oğlu Hasan girerler. Gülüzar oğlunun kolundan tutmaktadır. Hasan’ın yüzü sarılıdır.)

    GÜLÜZAR – (Sinirli) Gösteririm şimdi ben. (Kapının önünde durur. İçeriye seslenerek) Nuriyeeee! Nuriye! Kimseler yok mu içerde? (Bağırarak tekrar seslenir.) Size dedim hangi deliğe girdiniz?

    NURİYE – (Merakla kapıyı açar.) Ne var, ne oluyor Gülüzar?

    GÜLÜZAR – (Sinirli) Daha ne olacak. Baksana çocuğun yüzüne ne yapmış?

    NURİYE - Kim yapmış?

    GÜLÜZAR - Kim olacak senin boyu devrilesice.

    NURİYE – (Kızarak) Gülüzar bu nasıl söz?

    GÜLÜZAR - Nasıl olacak. Bayağı söz işte. Baksana yüzüne.

    NURİYE - Benim oğlum böyle bir şey yapmaz.

    HASAN - O vurdu.

    NURİYE - Sen de ne yaptın kim bilir?

    GÜLÜZAR - Oyun oynarken, hiç yere üzerine yürümüş.

    NURİYE - Durduk yere kimse kimseyi dövmez.

    GÜLÜZAR – (Kapıya yürüyerek) Döver mi dövmez mi ben ona gösteririm.

    NURİYE – (Gülüzar’ın kolundan tutarak) Dur (bilgi yelpazesi.net) hele benim yanımda çocuğumu mu döveceksin.

    GÜLÜZAR – (Bağırarak) Çek elini üstümden.

    NURİYE - Evime giremezsin.

    GÜLÜZAR - Girer miyim giremez miyim gösteririm şimdi. (Nuriye’nin kolundan tutup sertçe çekince Nuriye yere yıkılır. Hızlıca kalkıp Gülüzar’ın arkadan saçlarını tutar. Kavgaya tutuşurlar.)

    Kararma



    TABLO – 4

    SAHNE – 6

    Ali – Mesut – 1., 2. ve 3. İhtiyar

    (Yeşilbayır köyü. Köy meydanı. Meydana yakın yerdeki caminin duvarına yaslanmış iki-üç ihtiyar sohber etmektedir. Sahneye soldan Ali girer. Omuzunda kürek vardır. Dalgın dalgın yürümektedir.)

    MESUT – (Sahne gerisinden seslenerek) Ali! Ali!

    ALİ – (Durup etrafına bakınır.) Bana mı seslendiler?

    MESUT – (Soldan girer) Ali, bir dakika bir şey diyecektim.

    ALİ – Buyur Mesut. Neymiş diyeceğin?

    MESUT - Dün, senin hanım bize gelerek, bizim hanımın gözü önünde Soner’i dövmeye kalkmış. Ayıp değil mi yaptıklarınız.?

    ALİ – Ben duyunca hanıma öfkelendim. Elbette iyi şey değil yaptığı. Ama senin çocuğun da bizim oğlanın dişini kırmış.

    MESUT - Yalan söylüyordur.

    ALİ – (Kızgın) Çocuğun yalan söylediği yok. Ben gözlerimle gördüm.

    MESUT - Oyun oynarken bizim oğlanı dövmeye kalkışmış. Soner de kendini savunmak için kolunu gerdiğinden sizin oğlanın yüzüne değmiş.

    ALİ – Olacak şey söyle de aklım alsın. Bal gibi yumruk atmış çocuğun yüzüne. Çekil yolumdan. (Sinirli) Hem suçlu hem de güçlüsünüz. Hem de senin çocuğun arkasına mı düştüm. Gelmiş bana laf söylüyorsun. Utanmaz herif! (Mesut’u iter.)

    MESUT – (Kızgın) Bir utanmaz varsa o da sensin. Bana utanmaz diyeceğine, karının terbiyesini ver. Onun bunun evine baskın yapmasın.

    ALİ – (Mesut’un üzerine yürüyerek) Sana sorulmaz benim karımın terbiyesi.

    MESUT - Yiğitlik mi taslıyorsun?

    ALİ – Git başımdan belanı arama.

    MESUT - Haydi görelim kabadayılığını.

    ALİ – (Küreği yere koyup Mesut’un yakasını toplayarak) Git diyorum sana durup dururken başımı belaya sokma.

    (Caminin kenarında oturan ihtiyarlar koşarak Ali ve Mesut’un yanına gelirler. Ayırmaya çalışarak.)

    1.İHTİYAR – (Ali’yi tutarak) Dur! Yapmayın evladım.

    2.İHTİYAR – (Mesut’u tutarak) Evladım neyinizi bölüşemiyorsunuz?

    3.İHTİYAR - Kocaman adamlarsınız. Ayıp bu yaptığınız.

    MESUT - (Bağırarak Ali’nin üzerine yürüyüp) Erkeksen gel haydi. Görelim yiğitliğini.

    ALİ – (Sinirli) Bırak beni tutma dayı. Göstereceğim şuna dünyanın kaç köşe olduğunu.

    (Mesut, ihtiyarların elinden kurtularak, yerdeki küreği eline geçirir. Kürekten cesaret alarak Ali’nin üzerine yürür. Bu arada ihtiyarlar “Yapmayın” diye bağrışmaya başlar. Mesut, küreğin sapını Ali’nin sırtına vurur. Ali bağırarak Mesut’un üzerine atılır. Kavgaya tutuşurlar.)

    1. ADAM – (Koşarak sağdan girer.) Onun kimsesi yok mu sandın. (Ali’nin üzerine atılır. Yumruklamaya başlar.)

    2. ADAM – (Koşarak soldan girer.) Onun kimsesi yok mu sandınız. (Mesut’un üzerine atılır. Yumruklamaya başlar.)

    3. ADAM – (Koşarak sağdan girer.) Bizim sülâleyi dövmek haaaa! (1.Adamın üzerine yürür.)

    4. ADAM – (Koşarak soldan girer.) Bizim kabileyi dövmek haaa! (2. Adama yürür.)

    PERDE KAPANIR.



    2. PERDE

    ANLATICI – Evet çocuklar, gördüğünüz gibi Akpınar köyünden Kel Rüştü, Yeşilbayır köyündeki bazı çocukları kumara alıştırarak kavga etmeleri sağladı. Çocukların kavgasına anneleri ve babaları da karışarak kavgayı büyüttüler. Sonunda Yeşilbayır köyü, “ÇAKIROĞULLARI” ve “RÜSTEMOĞULLARI” diye ikiye bölündü. Bu iki sülale birbirine selam vermez oldu. Bir kabilenin ak dediğine diğeri kara, birinin kara dediğine de diğeri ak diyordu. Yeşilbayır köyünün ikiye bölündüğünü duyan Kel Rüştü, kıs kıs gülüyor, kafasındaki planları uygulamanın fırsatını kolluyordu. Bakalım Kel Rüştü, Gökçedere’nin suyunu sadece kendi tarlalarına akıtmayı başaracak mı?



    TABLO – 1

    SAHNE – 1

    Gazi Dede – 1. ve 2. İhtiyar

    (Yeşilbayır köyü. Köy meydanına yakın yerdeki caminin duvarına yaslanmış oturan iki ihtiyar sohbet etmektedir.)

    1.İHTİYAR – (Bastonuna dayanmış vaziyette.) Hiç yüzünden köyümüz ikiye bölündü. Çakıroğulları, Rüstemoğulları’nın bindiği otobüse binmiyorlarmış. Bu gidişle okulu, camiyi de ayıracaklar. Hey Allah’ım, bu günleri de mi görecektik.

    2.İHTİYAR - Sorma pîrim. Nasıl oldu anlayamadım. İki çocuğun kavgası yüzünden, köy birbirine düşman kesildi. Ah, o oyunu öğrenmeleri yok mu, hep onun yüzünden oldu. Şimdiye kadar çocuklar kendi oyunlarını oynayıp kardeşçe geçiniyorlardı.

    1.İHTİYAR – (Merakla arkadaşına) Ne oyunu oynuyorlarmış?

    2.İHTİYAR - Pişti oyunu.

    1.İHTİYAR – (Hayretle) Şişti oyunu mu? Nasıl oyunmuş bu , hiç duymadım.

    2.İHTİYAR - Şişti değil pişti, pişti. Senin anlayacağın bir çeşit kumar.

    1.İHTİYAR – (Heyecanla) Ne! Kumar mı dedin. Bizim köyde kumar oynanmaz ki.

    2.İHTİYAR - Oynanmaz ama, oynuyorlarmış işte. Kavga ettikleri yerde kumar kağıtları bulunmuş.

    1.İHTİYAR – (Düşünceli) Kumar daha ilk günde huzurumuzu kaçırdı desene.

    2.İHTİYAR – (Sağ tarafa bakarak) Gelen Gazi değil mi?

    1.İHTİYAR – (Aynı yöne bakarak) Evet o. Hani bugün şehire gidecekti.

    2.İHTİYAR - Bilmem, gitmemiş işte.


    SAHNE – 2

    Öncekiler – Gazi Dede

    GAZİ DEDE – (Sağ taraftan girer.) Selâmünaleyküm.

    1.İHTİYAR – Ve aleykümselâm.

    2.İHTİYAR – (Yer Göstererek) Şöyle otur Gazi.

    1.İHTİYAR –(Gazi Dede oturduktan sonra) Merhaba Gazi.

    GAZİ DEDE - Merhaba.

    2.İHTİYAR – (Merakla Gazi Dede’ye dönüp) Hani bugün şehire gidecektin?

    GAZİ DEDE - Gitmekten vazgeçtim.

    1.İHTİYAR – Hayrola.

    GAZİ DEDE - Bu akşam bizim hanımla konuştuk. Bu köyün hali neye varacak diye. Düşmanlıklar gün geçtikçe artıyor. Buna bir çare bulmak lazım. Bu insanların kalplerinden kin tohumları sökülüp atılmadıkça, bu düşmanlık sürüp gider. Kalplerdeki kin tohumlarını ancak sevgi ateşi yok eder. Ne yapmalı da insanların yüreğine sevgi ateşi düşürmeli. Hep bunları düşündük sabaha kadar.

    2.İHTİYAR - Biz de sen gelmeden bundan bahsediyorduk. Köyün hali kötüye gidiyor. Çakıroğulları’nın bindiği otobüse Rüstemoğulları binmiyormuş. Bu gidişle okulumuz, camimiz de ayrılacak diyorduk. Ne edip ne yapsak bilmem ki.

    1.İHTİYAR – (Gazi Dede’ye dönerek) Hasibe kadın akıllıdır. Bir çare düşünmedi mi?

    GAZİ DEDE - Ben de size ondan bahsedecektim. Uzun zaman düşündükten sonra şöyle bir şey geldi aklımıza.

    2.İHTİYAR - Nasıl bir şeymiş o?

    GAZİ DEDE - Bilirsiniz; kötü alışkanlık, tembellikle, miskinlikle bulaşır insana. Kavga ise, bilgisizlik ve akılsızlık yüzünden olur. İnsan düşünmez ki, çocukların kavgası yaz yağmuru gibi tez gelir geçer. İnsan bunu düşünmeyip çocuğun arkasına düşerek kavga (bilgi yelpazesi.net) çıkarır. Tabii ki sonunun nereye varacağını düşünmez. Olan olmuş bir kere. Asıl bundan sonra ne yapmak lazım.

    1.İHTİYAR – Bir şeye karar verdik diyordun.

    GAZİ DEDE - Evet, evet, hanımın düşüncesini anlatacaktım. Bizim hanım der ki; şimdi çiğdem zamanıdır. Çocukların dağlardan toplayacağı çiğdemlerle bir yemek pişireyim. Bu yemeğe komşu köyün çocuklarını da çağıralım. İnanıyorum ki pişirdiğim sevgi yemeğini yiyen herkesin kalbinde sevgi çiçekleri yeşerecektir. Bu da ancak çocuklarla olur.

    1.İHTİYAR – (Sevinerek) Gördün mü ne güzel düşünmüş. Ben demedim mi Hasibe kadın akıllıdır diye.

    GAZİ DEDE - Ben de bu düşünceyi bir de size sorayım dedim. Nasıl, bu fikir uygun mu?

    2.İHTİYAR - Uygun olmaz mı? Hemen birlikte imamı da yanımıza alarak okula gidelim. Durumu öğretmen beye açalım. Öğretmen bey oğlum bu işe çok sevinecek. Çiğdem meselesini çocuklara o söylesin.

    1.İHTİYAR – Hatta derim ki en çok çiğdem getiren çocuğa hediyeler verilsin.

    2.İHTİYAR - Çok güzel olur.

    GAZİ DEDE – (Kalkarak) Hemen gidelim.

    1.İHTİYAR – Haydi.

    2.İHTİYAR - Hemen.





+ Yorum Gönder